"اریک اشمیت"، مدیرعامل شرکت اینترنتی گوگل در مصاحبه با شبکه فاکس‌نیوز اذعان کرد که ایرانیان صاحب استعدادی "غیرمعمول" در حوزه عملیات سایبری هستند.

آورده اند که شخصی الاغ قشنگی جهت حاکم کوفه تحفه آورده بود . حاضرین مجلسبه تعریف و توصیف الاغ پرداختند . یکی از حاضرین برای مزاح گفت: من حاضرم به این الاغ قشنگ خواندنبیاموزم .

حاکم از شنیدن این سخن از کوره در رفت و به آن مرد گفت: الحال که این سخن را می گویی باید ازعهده آن برآیی و چنانچه به این الاغ خواندن بیاموزی به تو جایزه بزرگی می دهم ولی چنانچه از عهدهآن بر نیا ئی دستور می دهم تو را بکشند . آن مرد از مزاح خود پشیمان شده ناچاراً مدتی فرجه خواست وحاکم ده روز برای این کار به او فرصت داد .

آن مرد الاغ را برداشت به خانه آورد حیران و سرگردان و نمی دانست این کار به کجا خواهد رسید .

لاعلاج به بازار رفت و در بین راه بهلول را دید و چون سابقه آشنایی با او داشت دست به دامن اوزد و قضیه مجلس حاکم و الاغ را برای او تعریف نمود . بهلول گفت: غم مخور که این کار از دست من برمی آید و هر دستوری به تو می دهم عمل نما .

پس به او دستور داد تا یکروز تمام به الاغ غذا ندهد و سپس در بین صفحات کتابی برای الاغ جوگذارد و کتاب را جلوی الاغ ورق بزند . الاغ چون گرسنه است با زبان جو های صفحات کتاب رابرداشته و می خورد و گفت این عمل را هر روز به همین نحو تکرار نما .
و روز دهم او را گرسنه نگهدارو وقتی به مجلس حاکم رفتی همان کتاب را با الاغ به نزد حاکم ببر . آن روز دیگر بین صفحات کتابجو نگذار و آن کتاب را در حضور حاکم جلوی الاغ قرار بده . آن مرد به همین نحو عمل نمودو چونروز موعود فرا رسید الاغ را برداشته با کتاب به نزد حاکم برد و در حضور حاکم و جمعی از دوستانش

کتاب را جلوی الاغ گذارد . الاغ بیچاره چون گرسنه بود به عادات روزهای قبل که فکر می کرد بینصفحات کتاب ، جو می باشد شروع به ورق زدن کتاب نمود و چون به صفحه آخر رسید و دید که جوبین صفحات نیست ، بنای عرعر نمود و بدین وسیله خواست بفهماند که گرسنه است و حاضرین مجلس

حضرت عبّاس علیه السلام ، جلوه عشق و ایثار ، تبلور رادمردى، صفا و وقار ، و تجسّم شجاعت ، شهامت و كرامت است.

او در میان حماسه آفرینان كربلا و شهیدان تاریخ، از چنان جایگاه بلند و مكانت والایى برخوردار است كه به گفته سیّد الساجدین، زین العابدین علیه السلام:

إنَّ لِلعَبّاسِ عِندَ اللّه ِ تَبارَكَ و تَعالى مَنزِلَةً یَغبِطُهُ بِها جَمیعُ الشُّهَداءِ یَومَ القِیامَةِ.

براى عبّاس علیه السلام، نزد خداوند تبارك و تعالى، منزلتى است كه همه شهدا در روز قیامت، به او رَشك مى برند.

عکس ماه، در آب افتاده است.

دست در آب بُرد.

فرات، بی صبرانه و مشتاق، در کف دستش غلطید. دست را تا آستان لبش بالا بُرد. موج ها برای زیارت لب هایش، از هم سبقت می گرفتند. خنکایِ آب را با تمام وجود حس کرد؛ به زلال آب خیره شُد .... خیمه ها را دید که در عطش می سوزند.

کودکان را دید که تشنگی از سرو رویشان می بارد. شیرخواره ای که در گهواره، از شدّت عطش بی تاب شده و دست و پاهای کوچکش را به شدت تکان می دهد و جان مادر را به آتش می کشد.

یاس سه ساله ای را دید که رنگ صورت قشنگش از تشنگی زرد شده نگاه تشنه اش را به سمت فرات دوخته و آمدنِ عمو را انتظار می کشد.

صدای سکینه را شنید که مُدام زیر لب عمو! عمو! می گوید ...خورشید، همچنان بی رحمانه می تابد و شلاق سوزان عطش را بر سر و روی دشت می زند.ماه، هنوز کتاب آب نشسته؛ گرما و سنگینی زره و اسلحه، امانش را بریده؛ چقدر تشنه است!زمان، کناری متوقف شده و با بُهت، قداست این لحظات آسمانی را می نگرد و تاریخ، این منظره را، دقیق به تماشا نشسته ؛ تا مبادا چیزی از قلم بیفتد.در آینه ی آب، خیره شُد؛ خورشید را دید که کویر لب هایش، از شدّت عطش ترک خورده است. خورشید را دید، که غریبانه، آمدنِ ماه را انتظار می کشد.

خورشید را که از نهایت تشنگی، بی رمق شده. کوه صبر را دید که بر روی تلّ زینبیه، دعای رفع بلا می خواند! مگر می شود این همه را دید و آب نوشید؟! مگر می شود ...؟

غیرت حیدری اش را چه کند؟ فرشتگان، وسط زمین و آسمان، دل نگران و ملتهب، این صحنه را می نگرد و دست التماس به درگاه خدا بلند کرده و مُدام زیر لب، زمزمه می کنند: خدایا! کاش آقا این آب را بنوشد! ...

موج ها در کف دست مبارکش تضرّع و استغاثه می کنند و برای رسیدن به آستان لب هایش، دستِ نیاز، دراز می کنند.در آینه ی آب، خیره شُد؛ خورشید را دید که کویر لب هایش، از شدّت عطش ترک خورده است.

خورشید را دید، که غریبانه، آمدنِ ماه را انتظار می کشد. خورشید را که از نهایت تشنگی، بی رمق شده.

کوه صبر را دید که بر روی تلّ زینبیه، دعای رفع بلا می خواند! مگر می شود این همه را دید و آب نوشید؟! مگر می شود ...؟

غیرت حیدری اش را چه کند؟ ادب و ارادتش را ؟ حسین تشنه باشد و عباس سیراب ...؟ هرگز! هرگز!

آرام، آب را از کف دستش لغزاند. مشک را سیراب کرد و راه خیمه های تشنه را پیش گرفت.و آن لحظه، همه دیدند که هفت آسمان، پیش پای باب الحوایج به زمین افتاده و سر به سجده نهاد. همه دیدند که سقّای گل های فاطمه، از فرات، تشنه لب برگشت.

چون وقتی محرم می آید...

ستار گلمکانی صاحب بزرگترین
بنگاه ملک و ماشین شهر
۱ماه تکیه راه می اندازد
و خودش در روز تاسوعا
سر مردم گل می مالد
و ۱۱ ماه هم سرشان شیره!

حسین (ع) هنوز مظلوم است
چون وقتی محرم می آید...قدرت سامورایی!شب ها در تکیه لخت می شود
و میانداری می کند
و روزها مردم را لخت می کند
و زورگیری ...!

حسین (ع) هنوز مظلوم است
چون وقتی محرم می آید...فرشید پوسترهای گلزار و مهناز افشار
را از بساطش جمع می کند
وآخرین ورژن! پوسترهای علی اکبر (ع) و حضرت عباس (ع) را در بساطش پهن ...!

حسین (ع) هنوز مظلوم است
چون وقتی محرم می آید...آقای صولتی تا پایان اربعین تمام پاساژش
را سیاه می کند
و تا آخر سال هم مشتری هایش را!

حسین (ع) هنوز مظلوم است
چون وقتی محرم می آید...قادر روزهای تاسوعا و عاشورا
قمه می زند و علم می کشد
ولی در ماه رمضان
سیگار ازلبش نمی افتد!

حسین (ع) هنوز مظلوم است
چون وقتی محرم می آید...سیامک چشم چران!که پاتوقش همیشه خدا
نزدیک مدارس دخترانه است
در دسته جات عزاداری
اسفند دود می کند!

حسین (ع) هنوز مظلوم است
چون وقتی محرم می آید...نیما پشت ماکسیمایش می نویسد
"من سگ کوی حسینم"ولی هیچ وقت از چارلی!سگ ۱۱ماهه اش دور نمی شود!

حسین (ع) هنوز مظلوم است
چون وقتی محرم می آید...حاج مجید مداح معروف شهر
بابت ۷ ساعت مداحی
حقوق ۵۰ روز یک کارگر را می گیرد!

حسین (ع) هنوز مظلوم است
چون وقتی محرم می آید...جباری رییس شرکت
لبنیات شیر تو شیر!۳۰شب شیر صلواتی به خلق خدا می دهد
و ۳۳۵ روزهم
با اضافه کردن آب
شیرشان را می دوشد!

حسین (ع) هنوز مظلوم است
چون وقتی محرم می آید...به جای آنکه ما بر مصیبت مولا بگرییم
مولا بر مصیبت ما می گرید!

حسین (ع) هنوز مظلوم است
چون وقتی محرم می آید...حاج آقا کلامی ۹شب مردم را به تقوی دعوت می کند
ولی در شب دهم
سر زود پایین آمدن از منبر
با هیت امنا دعوی می کند!

حسین (ع) هنوز مظلوم است
چون وقتی محرم می آید...هیت امنای مسجد .....علیه السلام!درست وقت اذان ظهر عاشورا
اطعام عزاداران را شروع می کنند
و بعد از آن با انرژی و فلوت!سینه می زنند و گریه می کنند !

حسین (ع) هنوز مظلوم است
چون وقتی محرم می آید...کل یوم عاشورا
یعنی...۱۰ روز و شب ...غم و گریه
کل ارض کربلا
یعنی...چند مسجد و چند تکیه !

حسین (ع) هنوز مظلوم است

چون وقتی خورشید
عصر عاشورا غروب کرد
او هم می رود
تا سال بعد !تا یاد بعد!

صاحب کتاب کشف الغمه، الخصائص الحسنیه، و الدرااثمین که علامه مجلسی ره در کتاب بحارالانوار از آن ها نقل می نماید گفته اند:

چون خدای متعال اراده نمود که توبه آدم را بپذیرد، آدم بر فراز ؟؟بود که از پرده از جلوی چشمان او برداشته شد و در عرش، اسامی پنج تن آل عبا را مشاهده نمود و آن اسامی را بر زبان راند و از جبرائیل پرسید اینان چه کسانی هستند؟

جبرائیل آنها را معرفی کرد و سپس گفت خدا را به این اسامی بخوان تا توبه ات را بپذیرد و آدم پرسید چگونه بخوانم. جبرائیل گفت بگو یا حمید بحق محمد، یا علی بحق علی، یا فاطمه بحق فاطمه یا محسن بحق الحسن، و یا قدیم الاحسان بحق الحسین

وقتی جبرئیل نام حسین علیه السلام را برد قلب آدم شکست و اشکش جاری شد، گفت برادرم جبرائیل چرا هنگامی که نام پنجم را بر زبان جاری می ساختم قلبم شکشت و اشکم جاری شد؟

جبرئیل گفت: برای این فرزندت مصیبتی روی دهد که (همه) مصائب نزد آن کوچک و حقیرند.

مرحوم علامه می فرماید ضمیر فاعلی مستتر در جعل به الله برمی گردد و صمیر مفعولی بارز به برائت (و دوری از غیر خدا) که ابراهیم از آن سخن گفته بود و معنایش نفی خدایان است اما حضرت باقر سلام الله علیه می فرماید (این کلمه باقیه که همان توحید است) در فرزندان حسین (ع)قرار دارد که «ینتقل من ولد الی ولا ولاترجع من اخ ولاهم» منظور اینکه امامت در نسل او از فرزندی به فرزند دیگر می رسد و به برادر و عمو باز نمی گردد

آدم گفت: آن مصائب چگونه اند؟

قال: یقتل عطشانا غریباً وحیداً فریداً گفت که فرزندت را می کشند در حالی که تشنه کام است و بی کس و تنها نه او را ناصری هست و نه کمک کننده ای ای آدم اگر او را ببینی

در آن روز که از فرط تشنه کامی شکایت می کند و از فقدان یاری دهنده ولی خدا شکایت می کند تا آنکه آسمان در جلوی دیدگانش تیره و تار گردد، پس هیچکس او را یاری ندهد جز با شمشیر که او را از قفا سر ببرند و اموالش را غارت نمایند و سرانشان را بر فراز لحاظ از این دیار به دیاری دیگری براند در حالی که زنانشان در جلوی سرها باشند و اینچنین در علم خداوندی این حادثه بزرگ رقم خورده است.

همانگونه که دیدید منظور از «کلمات» در آیه شریفه 37 سوره بقره، نفوس مطهره اصحاب کساء و ارباب خمسه طاهره بوده اند که نوگل این بوستان محمدی حضرت سید الشهداء علیه السلام است و فخر رازی که از مفسرین اهل سنت است نیز منظور از کلمات را در آیه شریفه پیامبر و اهل بیت او می داند.

سبوطی از علمای اهل سنت در کتاب الدرالمنشور گفته است: ابن نجار از ابن عباس نقل کرده است که او گفت در تفسیر آیه شریفه معنای کلمات چیست حضرت فرمودند سوگند به حق آن محمد، علی، فاطمه، حسن  و حسین بودند که به احترام آنان خدا توبه آدم را پذیرفت.

و مرحوم طبرسی در مجمع البیان ج 1 ص 89 روایتی نقل نموده است که حکایت از آن دارد که کلمات اصحاب خمسه طاهره هستند.

و نظیر این آیه شریفه آیه 31 سوره بقره است که می فرماید «و علم آدم الاسماء کلها ثم عرضهم علی الملائکه و قال النبئونی باسماء هولاء ان کنتم صادقین» یعنی و خدا همه نامها را به آدم آموخت، آنگاه حقائق آن اسماء را در نظر فرشتگان پدید آورد و فرمود: خبر دهید مرا به اسماء و نامهای اینان اگر راست می گویید. در تفسیر امام عسگری سلام الله علیه چنین آمده است «ثم قال و علم آدم الاسماء کلها- اسماء انبیا الله و اسماء محمد و علی و فاطمه و الحسن و الحسین و الطیبین من الله و اسماء خیار شیعتهم و عشاه اعدائهم» ثم عرضهم- عرض محمداً و علیاً و الائمه علی الملائکه ای عرض اشباحهم و هم انوار فی الاظله- یعنی آدم نامهای پیامبران الهی نام محمد، علی، فاطمه، و حسنین و پاکان از خاندان آنان و اسامی خوبان شیعیان نشان و سرکشان از دشمنانشان را بیاموخت سپس بر آنان عرضه نمود و بدینسان حضرت محمد، علی و ائمه علیهم السلام را بر فرشتگان عرضه کرد یعنی نور ساطع آنان را به نمایش درآورد.

این آیه شریفه بیانگر نامها و اسماء است که نام سیدالشهداء نیز از جمله آن اسامی است در صورتی که در آیه 37 از کلماتی نام یاد می شود که جناب آدم با آن توبه نمود.

در همان سوره آیه 124 چنین خداوند فرموده اند: «اذا ابتلی ابراهیم ربه بکلمات فاتمهن قال انی جاعلک للناس اماماً قال و من ذریتی قال لاینال عهدی الظالمین» و آن گاه که پروردگار ابراهیم را به کلماتی آزمود و آن آزمون را به اتمام و انجام رساند و به ابراهیم گفت: من تو را پیشوای مردمان قرار دادم. ابراهیم گفت: از فرزندان من نیز خدای تبارک و تعالی فرمود: میثاق من به ستمگران نمی رسد.

علامه مجلسی در بحارالانوار در خصوص تفسیر این آیه شریفه روایتی را از مفضل بن عمرو از امام جعفر صادق چنین نقل می نماید: قال سئلته عن قول الله عز و جل «و اذا ابتلی ابراهیم ربه بکلمات» ماهنده الکمات قال هی الکمات التی تلقاها آدم من ربه فتاب علیه و هو انه قال یا رب استلک محمد و علی و فاطمه و الحسن و الحسین الا تبت علی فتاب الله علیه انه هوالتواب الرحیم. فقلت له یابن رسول الله فما یعنی بقوله «اتمهن» قال یعنی اتمهن الی القائم أئنا عشر اماماً تعه من والدالحسین.

مفضل بن عمرو که کتاب توحید او معروف است می گوید از امام صادق پرسیدم که کلمات در آیه شریفه اذا ابتلی چیست؟

حضرت فرمودند: همان کلماتی است که آدم به آنها توبه نمود و همان کلماتی بود که آدم آنان را از خداوند دریافت داشت. آدم چنین گفت: پروردگارا از تو می خواهم به حق محمد، علی، فاطمه، حسن و حسین که توبه مرا بپذیری، خداوند نیز توبه اش را پذیرا شد زیرا که او توبه پذیر مهربان است. مفضل می گوید عرض کردم آقا خداوند از اتمهن چه چیزی را قصد نموده است حضرت فرمودند اتمام کلمات با قائم آل محمد صورت می گیرد. دوازده امام که نه تن آنان از فرزندان امام حسین هستند.

ضمیر "هنّ" در "اتمهنّ" مویدی بر این مدعاست که مصادیق کلمات، نفوس کامله انسانی است، نظیر ضمیر جمع "هم" در آیه شریفه"و علم آدم الاسماء کلها ثم عرضهم علی الملائکه..."که عائد به کلمه "اسماء" است و نشان می دهد که مراد از اسماء، ذوات عاقله و ذی روح هستند.

با اندکی ملاحظه معلوم می شود که چه سیر الهی و پایداری را حضرت ابراهیم طی نموده اند. همانگونه که امام صادق علیه السلام فرمودند ابراهیم ابتدا مقام بندگی را پیمودند (و اتینا ابرااهیم رشده من قبل و کتابه عالمین) آنگاه وی را به مقام نبوت رسانیدند (این را به او وحی فرمودند) سپس ماموریت تبلیغ و رسالت یافتند و به مقام رسالت رسیدند و سپس او خلیل الرحمن و دوست خدا شد وقتی به همه کمالات رسیدند در آزمونها پیروز گشتند وحی آمد «انی جاعلک للناس اماما" آنگاه به مقام امامت رسید.

عده ای هم گفته اند که منظور از کلمات در کریمه یاد شده، امتحان ها و آزمون هایی است است که ابراهیم با آنها آزمایش شد، و عهدهائى است الهى ، که وفاى بدانها را از او خواسته بودند، مانند قضیه کواکب ، و بتها، و آتش ، و هجرت ، و قربانى کردن فرزند، و غیره .

امام صادق در ادامه می فرمایند منظور از ظالمین که بر امامت نائل نخواهند شد سفها هستند.

در تفسیر این سخن حضرت آمده است که ستمگر آن است که مرتکب اشتباهی شود و آن با مقام امامت سازگار نیست، بنابراین آیه شریفه که نفی امامت توسط ستمگران را به همراه دارد لازمه اش این است که پاکان از خاندان ابراهیم که همان امامت از نسل امام حسین علیه السلام باشد پیشوایان مردم هستند همانگونه که قرآن می فرماید "و جعلنا ائمه یهدون بارنا".

با عنایت به روایات منقول از اهل بیت علیهم السلام ذیل آیه شریفه، می توان دریافت که مراد از جعل امامت برای ذریه حضرت ابراهیم، پیشوایی خاندان پیامبر (ص) می باشد، از جمله روایت شریف:

" عن هشام بن الحكم عن أبی‌عبدالله(علیه‌السلام) فی قول الله: إنّی جاعلك للنّاس إماماً قال: فقال: «لو علم الله أنّ اسماً أفضل منه لسمّانا به» 2 قال أبوعبدالله(علیه‌السلام): «ینكرون الإمام المفترض الطاعة و یجحدون به والله مافی الأرض منزلة أعظم عند الله من مفترض الطاعة، فقد كان إبراهیم دهراً ینزّل‏علیه الأمر من الله و ما كان مفترض الطاعة حتی بدأ لله أن یكرمه و یعظّمه،فقال: إنّی جاعلك للنّاس إماماً فعرف إبراهیم ما فیها من الفضل، فقال: و من ذرّیّتی فقال: لا ینال عهدی الظالمین». قال أبوعبدالله(علیه‌السلام): «أی إنّما هی ذرّیتك لایكون فی غیرهم»

با توجه به روایت یاد شده باید گفت از آنجا که سلسله امامت، نبوّت، رسالت و ولایت به هم پیوسته است جعل امامت اهل بیت(علیهم السلام) توسط حضرت ختمی مرتبت در حقیقت ادامه جعل الهی است نسبت به حضرت ابراهیم (ع)كه اگر چه در صحنه های گوناگون همچون غدیر تجلّی نمود اما حقیقت آن در نشأه دنیا با دعای حضرت خلیل تثبیت شد.

آنچه حضرت رسول اكرم(ص) ابلاغ نمود «تأسیس» امامت برای ذرّیه خود نبود بلکه اظهار و انجام عملی چیزی بود که ریشه اش در عرش و پایه اش از زمان خلقت ادم پی ریزی شده بود.

و حضرت رسول گرامی(ص) در جعل امامت برای ذرّیه خود پیرو ملّت حضرت ابراهیم(علیه‌السلام) بود.

در خصوص شریفه یاد شده، استاد جوادی آملی بر این باور است که «آنچه در این‌گونه احادیث از لحاظِ تطبیق كلمات بر ذوات قدسی اهل‏بیت عصمت(علیهم‌السلام) وارد شده، از سنخ بیان مصداق است، نه تفسیر مفهوم؛ چنان‌كه مستفاد از اینها مصادیق فی‌الجمله است، نه بالجمله. و مكن است مقصود از ابتلاء، عرض ولایت كبرای اهل‏بیت(علیهم‌السلام) و ارائه باطن آن حضرات(علیهم‌السلام)، و لزوم قبول و تمكین در ساحت قدس آنان باشد»(ر.ک: تفسیر دهاق تسنیم، ج 6)

آیه شریفه دیگری که دربردارنده «کلمه» است و آن نیز اطلاق بر وجود مبارک حضرت اباعبدالله الحسین دارد آیه شریفه 28 سوره زخرف است «و جعلها کلمه باقیه فی عقبه لعلهم یرجعون» و این خداپرستی را بر همه ذریه و فرزندانش تا قیامت کلمه باقیه گردانید تا همه فرزندانش به (خدای یکتا) رجوع کنند.

مرحوم علامه می فرماید ضمیر فاعلی مستتر در جعل به الله برمی گردد و صمیر مفعولی بارز به برائت (و دوری از غیر خدا) که ابراهیم از آن سخن گفته بود و معنایش نفی خدایان است اما حضرت باقر سلام الله علیه می فرماید (این کلمه باقیه که همان توحید است) در فرزندان حسین (ع)قرار دارد که «ینتقل من ولد الی ولا ولاترجع من اخ ولاهم» منظور اینکه امامت در نسل او از فرزندی به فرزند دیگر می رسد و به برادر و عمو باز نمی گردد.

امام صادق نیز در همین خصوص می فرماید این کلمه باقیه در نسل جناب ابراهیم همان امامت است همانگونه که طبرسی نیز در مجمع البیان گفته است.

و چینش این دو در کنار هم یعنی توحید و ولایت در این آیه از اسراری است که موجب موفقیت است یعنی تعین توحید در ولایت ائمه هدی و معصومین علیهم السلام.

آیه دیگر که به مراتب کلمه اللهی حضرت سید الشهداء اشارت دارد آیه 14 سوره ابراهیم است «أَلَمْ تَرَ كَیفَ ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا كَلِمَةً طَیبَةً كَشَجَرَةٍ طَیبَةٍ أَصْلُهَا ثَابِتٌ وَفَرْعُهَا فِی السَّمَاءِ(إبراهیم/24)» ای رسول ما ندانستی که چگونه خدا کلمه پاکیزه را به درختی زیبا مثال زده که اثیر آنن پابرجا در زمین است و شاخه آن بر آسمان.

جناب طبرسی در مجمع البیان ج3 ص 312 روایتی را از عبدالله ابن عباس نقل کرده قال قال جبرائیل للنبی (ص) انت الشجره و علی غضبها و فاطمه ورقها و الحسن والحسین ثمانها( ابن عباس می گوید جبرئیل به پیامبر گفت تو همان درخت طیبه ای و علی شاخه  آن درخت و فاطمه برگ آن و حسن و حسین میوه های آن درخت می باشند.)

1ـ ستایش حق تعالی:ستایش سزاوار خداوندی است كه كس نتواند از فرمان قضایش سرپیچد و مانعی نیست كه وی را از اعطای عطایا، باز دارد. و صنعت هیچ صنعتگری بپای صنعت او نرسد. بخشنده بیدریغ است. اوست كه بدایع خلقت را بسرشت و صنایع گوناگون وجود را با حكمت خویش استوار ساخت.......

2ـ تجدید عهد و میثاق با خدا:پروردگارا بسوی تو روی آورم. و به ربوبیت تو گواهی دهم. و اعتراف كنم كه تو تربیت كننده و پرورنده منی. و بازگشتم بسوی توست. مرا با نعمت آغاز فرمودی قبل از اینكه چیز قابل ذكری باشم.......

3ـ خود شناسی:و قبل از هدایت مرا با صنع زیبایت مورد رأفت و نعمتهای بیكرانت قرار دادی. آفرینشم را از قطره آبی روان پدید آوردی. و در تاریكیهای سه گانه جنینی سكونتم دادی: میان خون و گوشت و پوست. و مرا شاهد آفرینش خویش نگرداندی و هیچیك از امورم را بخودم وا نگذاشتی........

4ـ راز آفرینش انسان:ولی مرا برای هدفی عالی یعنی هدایت (و رسیدن به كمال) موجودی كامل و سالم بدنیا آوردی. و در آن هنگام كه كودكی خردسال در گهواره بودم، از حوادث حفظ كردی. و مرا از شیر شیرین و گوارا تغذیه نمودی. و دلهای پرستاران را بجانب من معطوف داشتی. و با محبت مادران به من گرمی و فروغ بخشیدی........

5ـ تربیت انسان در دانشگاه الهی:تا اینكه با گوهر سخن مرا ناطق و گویا ساختی. و نعمتهای بیكرانت را بر من تمام كردی. و سال به سال بر رشد و تربیت من افزودی. تا اینكه فطرت و سرنوشتم، به كمال انسانی رسید. و از نظر توان اعتدال یافت. حجتت را بر من تمام كردی كه معرفت و شناختت را به من الهام فرمودی.......

6ـ نعمتهای خداوند:آری این لطف تو بود كه از خاك پاك عنصر مرا بیافریدی. و راضی نشدی ای خدایم كه نعمتی را از من دریغ داری. بلكه مرا از انواع وسائل زندگی برخوردار ساختی. با اقدام عظیم و مرحمت بیكرانت بر من. و باحسان عمیم خود نسبت به من، تا اینكه همه نعماتت را درباره من تكمیل فرمودی......

7ـ شهادت به بیكرانی نعمت های الهی:الهی! من به حقیقت ایمانم، گواهی دهم. و نیز به تصمیمات متیقن خود و به توحید صریح و خالصم
و به باطن نادیدنی نهادم. و پیوستهای جریان نور دیده ام. و خطوط ترسیم شده بر صفحه پیشانی ام، و روزنه های تنفسی ام، و نرمه های تیغه بینی ام. و آوازگیرهای پرده گوشم و آنچه در درون لبهای من پنهان است......

8ـ ناتوانی بشر از بجا آوردن شكر الهی:گواهی می دهم ای پروردگار كه اگر در طول قرون و اعصار زنده بمانم و بكوشم تا شكر یكی از نعمات تو بجا آورم، نتوانم مگر باز هم توفیق تو رفیقم شود، كه آن خود مزید نعمت و مستوجب شكر دیگر، و ستایش جدید و ریشه دار باشد...........

9ـ ستایش خدای یگانه:معهذا من با تمام جد و جهد و توش و توانم تا آنجا. كه وسعم می رسد با ایمان و یقین قلبی گواهی می دهم. و اظهار می دارم:
حمد و ستایش خدایی را كه فرزندی ندارد تا میراث برش باشد. و در فرمانروایی نه شریكی دارد تا با وی در آفرینش بر ضدیت برخیزد و نه دستیاری دارد تا در ساختن جهان به وی كمك دهد.....

10ـ خواسته های یك انسان متعالی:خداوندا، چنان كن كه از تو بیم داشته باشم، آنچنان كه گویی تو را می بینم و مرا با تقوایت رستگار كن! اما بخاطر گناهانم مرا به شقاوت دچار مساز! مقدر كن كه سرنوشت من به خیر و صلاح من باشد. و در تقدیراتت خیر و بركت بمن عطا فرما!

11ـ سپاس به تربیت های الهی:خداوندا! ستایش از آن تست كه مرا آفریدی. و مرا شنوا و بینا گرداندی! و ستایش سزاوار تست كه مرا بیافریدی و خلقتم را نیكو بیاراستی. بخاطر لطفی كه به من داشتی والا......

12ـ نیازهای تربیتی از خدا:و مرا بر مشكلات روزگار، و كشمكش شبها و روزها یاری فرمای! و مرا از رنجهای این جهان و محنتهای آن جهان نجات بده و از شر بدیهایی كه ستمكاران در زمین می كنند نگاه بدار.............

13ـ شكایت به پیشگاه خداوند:خدایا! مرا به كه وا می گذاری؟ آیا به خویشاوندی كه پیوند خویشاوندی را خواهد گسست؟ یا به بیگانه كه بر من بر آشفتد؟ یا به كسانیكه مرا به استضعاف و استثمار كشانند؟ در صورتیكه تو پروردگار من و مالك سرنوشت منی؟

14ـ ای مربی پیامبران و فرستنده كتب آسمانی:ای خدای من و ای خدای پدران من! ابراهیم، اسماعیل، اسحق و یعقوب، و ای پروردگار جبرئیل، مكائیل و اسرائیل. و ای تربیت كننده محمد، خاتم پیامبران و فرزندان برگزیده اش. ای فرو فرستنده تورات، انجیل زبور و فرقان......

15ـ تو پناهگاه منی:تو پناهگاه منی، بهنگامی كه راهها با همه وسعت، بر من صعب و دشوار شوند و فراخنای زمین بر من تنگ گردد. و اگر رحمت تو نبود من اكنون جزء هلاك شدگان بودم. و تو مرا از خطاهایم باز می داری. و اگر پرده پوشی تو نبود از رسوایان بودم.
---------------------------------------------
منبع: دعای عرفه عبدالكریم بی آزار شیرازی

بعد از نماز حرفهای امام جواد را تکرار کن (دعای پس از نماز حضرت جواد علیه السلام

استناد به شیوه گفتار یا رفتار بزرگان، عامل مهمی در تأثیر نکته های اخلاقی در مخاطب به

شمار می‌آید. پیشوای نهم، امام جواد علیه السلام نیز گاه برای بیان معارف دینی، به روش

پیامبر گرامی اسلام صلی الله علیه و آله استناد می‌کردند. آن حضرت فرمودند : « پیغمبر اکرم

صلی الله علیه و آله پس از نماز چنین دعا می‌کرد:

خدایا! [گناهانی] را که پیش‌تر کرده‌ام یا می‌کنم، نهان و آشکار مرا، اسراف بر خودم را و آنچه را  تو بهتر از من می‌دانی، بر من بیامرز.

خدایا! تو پیش از همه و پس از همه هستی،... تا زمانیکه زندگی را برایم بهتر می‌دانی، مرا زنده نگاه دار و آن گاه که مرگ را برایم بهتر می‌دانی، مرا بمیران....

خدایا! ما را به زینت ایمان زیبا کن و راهنما و رهیافته قرار ده.

ای پروردگار من! دلی پیراسته و زبانی راستگو از تو می‌خواهم، از آنچه می‌دانی، آمرزش می‌طلبم و نیکوترین آنچه می‌دانی، از تو می‌خواهم و از بدی آنچه می‌دانی به تو پناه می‌برم، که تو می‌دانی و ما نمی‌دانیم و تو به نهانها بسیار آگاهی».

خدمت آیت الله بهاالدینی رسیدم. گفتم آقا راز مقام و رتبه سید سکوت چه بود؟ آقا دست بالا آورد و اشاره به دهان کرد. خدا شاهد است الان مردم خیلی دست کم گرفته‌اند آبرو بردن را.

ببینید؛ خدا چند گناه را نمی‌بخشد:

1- عمدا نماز نخواندن.

2- به ناحق آدم کشتن.

3- عقوق والدین.

4- آبرو بردن.

این گناهان اینقدر نحس هستند که صاحبانشان گاهی موفق به توبه نمی‌شوند. پسر یکی از بزرگان علما که در زمان خودش استادالعلما بود، برای من تعریف می‌کرد: «به پدرم گفتم پدر تو دریای علم هستی. اگر بنا باشد یک نصیحت به من بکنی چه می‌گویی؟ می‌گفت پدرم سرش را انداخت پایین. بعد سرش را بالا آورد و گفت آبروی کسی را نبر!» الان در زمان ما هیئتی‌ها، مسجدی‌ها و مقدس‌ها آبرو می‌برند.

عزیز من اسلام می‌خواهد آبروی فرد حفظ شود. شما با این مشکل داری؟ دقت کنید که بعضی‌ها با زبانشان می‌روند جهنم.

روایت داریم که می‌فرماید اغلب جهنمی‌ها، جهنمی زبان هستند. فکر نکنید همه شراب می‌خورند و از دیوار مردم بالا می‌روند. یک مشت مومن مقدس را می‌آورند جهنم. ای آقا تو که همیشه هیأت بودی! مسجد بودی! بله. توی صفوف جماعت می نشینند آبرو می‌برند.

امیرالمومنین به حارث همدانی می‌فرماید: اگر هر چه را که می‌شنوی بگویی؛ دروغگو هستی.

گناهکار چند نوع است: عده‌ای گناه می‌کنند، بعد ناراحت و پشیمان می‌شوند؛ سوزوگداز دارند؛ توبه می‌کنند و هرگز فکر نمی‌کنند که روزی این توبه را بشکنند؛ اما دوباره می‌شکنند. دوباره، سه باره، ده باره. در حدیث داریم که این اگر در تمام توبه شکستن ها سوز و گداز واقعی داشته باشد، در نهایت بر شیطان پیروز می‌شود.

هر چه قدر یک فرد به خدا و دین اعتقاد بیش‌تری داشته باشد به همان اندازه از زندگی رضایت بیش‌تری دارد، موفق‌تر است و در ارتباط با دیگران صداقت بیش‌تری دارد…

در یک مطالعه که در نشریه روانشناسی آمریکا به چاپ رسیده است کایون لیم و همکارانش از دانشگاه هاروارد مطالعه‌ای را روی ۳ هزار و ۱۰۰ آمریکایی انجام دادند و از آن‌ها سوالاتی در مورد فعالیت مذهبی و اعتقاد آن‌ها پرسیدند. همین تحقیقات یک سال بعد هم دقیقا به همین شکل انجام شد تا تاثیر باورهای دینی در زندگی این افراد بررسی شود.

در این مطالعات مشخص شد در بین پیروان تمام ادیان، افرادی که به طور مرتب در مراسم مذهبی خاص دین خود شرکت می‌کنند ۲۸ درصد از زندگی خود رضایت بیش‌تری دارند. حتی افرادی که گاهی اوقات در مراسم و آئین‌های مذهبی شرکت می‌کردند نیز ۲۳ درصد رضایت بیش‌تری نسبت به افراد دیگر داشتند.

محققان متوجه شدند یکی از عوامل تاثیرگذار در افزایش میزان رضایت از زندگی افراد مذهبی، افزایش تعداد دوستانی است که آن‌ها به واسطه شرکت در فعالیت‌های دینی پیدا می‌کنند. افرادی که با بیش از ۱۰ نفر ارتباط دوستی دارند به میزان دو برابر بیش‌تر نسبت به افرادی که دوستان نزدیک ندارند از زندگی خود رضایت دارند.

لیم در این باره گفت: زمانی که تعدادی از دوستان نزدیک طبق یک نظم مشخص و در حین انجام فعالیت‌های پرمعنی مانند عبادت یکدیگر را ملاقات می‌کنند احساس شادی و رضایت از زندگی آن‌ها به طور قابل توجهی افزایش پیدا می‌کند.

اعتقاد به خدا انسان را امیدوارتر، صادق‌تر و بخشنده‌تر می‌کند

اعتقاد به خدا تاثیر بسیار زیادی روی روحیه مردم دارد. بعد از چند دهه تحقیقات دانشمندان متوجه شدند دین و مذهب انسان‌ها را امیدوارتر، صادق‌تر و سخاوتمندتر می‌کند.

دکتر آرا نورنزایان روانشناس دانشگاه بریتیش کلیبیا در این باره گفت: همیشه در مورد تاثیر مثبت اعتقاد به خدا روی رفتار انسان‌ها صحبت می‌شود، اما این بار ما به دنبال آن بودیم تا از دیدگاه علمی این موضوع را ثابت کنیم.

مطالعات انجام شده بین ارتباط بین مذهب و رفتارهای اجتماعی نشان می‌دهد افراد مذهبی که دارای افکار معنوی هستند با احتمال کم‌تری دست به تقلب می‌زنند و احساس اطمینان بین غریبه‌ها را در یک جمع افزایش می‌دهند. افرادی که مرتب نماز می‌خوانند و در مراسم مذهبی شرکت می‌کنند بیش‌تر از دیگران در فعالیت‌های خیریه مشارکت می‌کنند و به طور داوطلبانه برای کمک به دیگران داوطلب می‌شوند.

مذهبی‌ها موفق‌ترند

افراد مذهبی در بسیاری از زمینه‌ها نسبت به بی‌خداها موفق‌ترند، چرا که افراد معتقد بیش‌تر برای رسیدن به اهداف بلند مدت خود تلاش می‌کنند و در این راه مداومت دارند.

این افراد با احتمال کم‌تری نسبت به دیگران سراغ سوء مصرف مواد مخدر می‌روند، معمولا در دوران تحصیل موفقیت‌های بیش‌تری کسب می‌کنند، رفتارهای سالم‌تری از خود بروز می‌دهند، کم‌تر دچار افسردگی می‌شوند و عمر طولانی‌تری هم دارند.

مایکل مک‌کالوق استاد دانشگاه میامی نتیجه هشت دهه تحقیقات مختلف در مورد دین، مذهب و اعتقاد به خدا را که روی گروه‌های مختلفی از مردم در سراسر جهان انجام شده بود مورد بررسی قرار دادند. با تحقیق کردن در دسته بسیار متنوعی از فاکتورها مانند زمینه‌های اجتماعی، روانشناسی، اقتصادی، عصب‌شناسی، محققان متوجه شدند رفتارهای مذهبی پیروان ادیان را ترغیب به کنترل بیش‌تر خود می‌کند.

دانشمندان معتقدند این که یک فرد بتواند خود را کنترل کند و برای زندگی خود قانون‌های خاصی را وضع کند نقش بسیار زیادی در موفقیت او دارد، اما متاسفانه نسبت به این معیارها توجه زیادی صورت نمی‌گیرد. محققان متوجه شدند دعا خواندن و ارتباط با خداوند روی قسمت‌هایی از مغز انسان‌ها اثر می‌گذارد که ارتباط زیادی با کنترل شخصی دارد. این موضوع که افراد مذهبی‌تر توانایی بیش‌تری در کنترل خودشان دارد می‌تواند توضیح دهنده این موضوع باشد که چرا معتقدان به یک دین کم‌تر از دیگران به سراغ مصرف مواد مخدر و مشروبات الکلی می‌روند و کم‌تر از دیگران به دلیل مشکلات اجتماعی و اخلاقی و ارتکاب به جرم به زندان می‌افتند.

آنچه در متون اسلامی درباره غم و شادی وجود دارد به راستی شگفت آور است و این حقیقت را آشکار می‌کند که دستورات دینی چگونه به صورت منسجم در راستای کمال انسانی صادر شده و برای رسیدن، سعادت حقیقتی چگونه تمام زوایای وجود و زندگی انسان را مورد توجه قرار داده و این دو حالت روانی؛ غم و شادی را به کمال و سعادت انسان پیوند زده است.

ملاک ارزش گذاری غم و شادی

«اما بعد فان المرء قد یسره درک ما لم یکن لیفوته و یسوء فوت ما لم یکن لیدرکه فلیکن سرورک بما نلت من آخرتک و لیکن اسفک علی ما فاتک منها و ما نلت من دنیاک فلا تکثر به فرحاً و ما فاتک منها فلات تأس علیه جزعاً ولیکن همّک فیما بعد الموت.» اما بعد، گاه باشد که مرد از به دست آوردن چیزهایی شاد می‌شود که از دستش نمی‌رفته و در عین حال غم از دست دادن چیزهایی را می‌خورد که دست یافتن به آن‌ها محال بوده است. چنان باید که شادی و سرور تنها به سبب بهره‌هایی باشد که از آخرت خویش به دست آورده‌ای و دریغت بر ارزش‌های اخروی باشد که از دست می‌دهی. اما از بهره‌های که از دنیای خویش به چنگ می‌آوری شاد مباش  از ارزش‌های دنیوی و مادی که از دست می‌دهی اندوهگین مشو رحمت خویش را به تمامی صرف دنیای پس از مرگ کن.(1)

«فلا یکن افضل ما نلت فی نفسک من دنیاک بلوغ لذت اوشفاء غیظ و لکن اطفاء باطل و احیاء حق ولیکن سرورک بما قدمت و اسفک علی ما خلقت و همّک فیما بعدالموت.»  ؛ پس چنین مباد در نگاه تو دست یافتن به لذتی یا فرو نشانیدن آتش خشمی، برترین دست آورد باشد که در نگاه چون تویی برترین ارزش‌های می‌باید کشتن یا زنده کردن حقی باشد و نیز بایسته است که بر آن چه پیش می‌فرستی شادمان شوی و بر آن چه برجای می‌نهی افسوس بخوری و فراسوی زندگی این جهان را همت گماری.(2)

بنابراین هر یک از غم و شادی جایگاه خاص خود را دارد و انسان به هر دو به عنوان یک شئ ارزشمند نیازمند است زیرا همان طور که شادی باعث نشاط روح می‌گردد غم نیز انسان را برای فعالیت بیشتر تحت فشار قرار می‌دهد. اگر فشاری بر انسان وارد نشود شرایط موجود را مطلوب می‌پندارد و در نتیجه دست به تلاش و کوشش نمی‌زند. این امر باعث رخوت و رکود می‌گردد. مانند شخصی که به بیماری سرطان مبتلاست و در ابتدای بیماری چون خود فرد اطلاعی از بیماریش ندارد به دنبال درمان نیست تا زمانی که علایم بیماری بروز کند در آن زمان به تکاپو می افتد و درصدد رفع معزل می‌باشد.

بباید داد تن کار قضا را                               پذیرفتن همه حکم خدا را

به حق چون و چرا هرگز نشاید                    ز تقدیرش غمین بودن نباید

به چیزی گر که مردی شادمان است            مر آن شادی به چیزی ز آن جهان است

وگر ناچار باید خوردن غم                            بباید خورد غم گر شد ز دین کم

غم و شادی سزای این سرا نیست              برای آن سرا باید به غم زیست

جهان گر پشت کرد و بِستَدَت زر                  مده آه جگر را بر فلک سر

وگر که باز ایمان از کَفَت جست                   سزد ز افسوس سائی دست بر دست

غم دین خور که دنیا غم نیرزد                     که طفل یک شبه ماتم نیرزد(4)

منشأ شادی دنیوی

شادی برای امور دنیوی و به دست آوردن لذات، از جنس غفلت است. ولی حزن و اندوه از جنس هشیاری. زیرا وجود اندوه وابسته به دو شرط است:

1- وقوع حادثه ناگوار

2- فهم و برداشت انسان از مسأله ایی که بر او حادث شده است.

«وَ لم اکلت الارض من عزیز جسد وانبق اون ...»

چه بسیار تن‌های عزیز و خوش آب و رنگی که به کام زمین فرو رفته‌اند حال آنکه در دنیا با ناز و نعمت تغذیه می‌شده اند و در دامن آبرو و شرف پرورش یافته‌اند. لحظه‌های اندوهشان را با تفریح درمان می‌کردند و هر گاه مصیبتی دچار می‌آمدند به بی تفاوتی پناه می‌بردند تا مبادا لحظه خرّمی زندگی و بازی پوچ و سرگرمی‌هایشان را از دست بدهد. آری درست در همان گرما گرم عیش و نوش و در فضای آن زندگی غفلت آلود که دنیا و عاشق ناز پروده اش به هم لبخند می‌زنند ناگهان روزگار با خار جان گزایش او را می‌گزد و در گردش روزها و شب‌ها نیروهایش را در هم می‌شکند و هیولای مرگ از نزدیک بر او چیره می‌شود.

نتیجه گیری

1- شادی اگر در جهت عبادت پروردگار و رسیدن به کمالات معنوی باشد نه تنها اشکالی ندارد بلکه مورد تایید اسلام نیز هست. چرا که چنین شادی محرک تعالی بخش و پلکانی برای رسیدن به کمالات خواهد بود. اما شادی‌های غفلت انگیز بی توجهی به واقعیت‌های موجود زندگی و خصوصاً سرنوشت خود انسان است که مورد نکوهش قرار گرفته.

2- غمی که انسان را آزرده خاطر می‌کند و به ظاهر فشار جسمی یا روحی به ارمغان می‌آورد، او را به سوی کمال سوق دهد (همانند غم حیات پس از مرگ؛ اگر مردم ره توشه ایی که از قبل فرستاده‌ام کمک و یاورم می‌باشد؟ با حیات ابدی چه کنم؟ و...) و غمی که، روح عدالت خواهی و حقیقت طلبی را در فرد به قلیان در آورد و در مقابل ظلم و بی عدالتی بشوراند (مانند عزاداری برای شهدا) مورد توصیه و سفارش اسلام است. امّا ... غمی که ناشی از ناکامی های دنیا، زیبایی دنیا، ثروت دنیوی، قدرت و... باشد آشفتگی خاطر و افسردگی را به دنبال خواهد داشت که به هیچ وجه مقبول عقل سلیم و دین مبین نیست.

که انسان گر ز چیزی شادمان است             که آن چیز از ازل قسمت بر آن است

پی نوشت ها :

1- شرح ترجمه نهج‌البلاغه – زمانی – ج 2 ص 200

2- شرح – شرح نهج‌البلاغه ابن میثم – مترجم محمدی مقدم – ج 4 ص 692

3- سوره حدید آیه 22

4- شرح منظوم نصاری – ج 7

گردانندگان این پروژه ، سعی بر آن دارند تا با استفاده از انواع رسانه ها به القای قریب الوقوع رویدادی عظیم که به نابودی دنیا منجر می گردد ، پرداخته و افکار عمومی را برای جنگی گسترده آماده سازند ، جنگی که در غایت آن تمام مردم دنیا نابود خواهند شد و تنها سرمایه داران از این ماجرا جان سالم به در خواهند بُرد و با اتمام این واقع ، حیات نوینی تحت عنوان حکومت جهانی ماسونی روی کار آید و این جریانی است که در فیلم "2012" عینا به تصویر کشیده شده است.

"روز 21 دسامبر 2012 دنیا به پایان می رسد." و این بدان معنا است که کم تر از یازده ماه دیگر به پایان دنیا مانده است . این جملات پیامد های طرحی عظیم در راستای بر پایی حکومت جهانی فراماسونری می باشد ؛ پروژه‌ی جدید غرب با انتخاب تاریخ 2012 کلید خورد ؛ این پروژه که به "پروژه ی 2012" یا "ویرانی جهان" معروف است در ابتدای امر ، با جنگ های ویران کننده ای تحت عنوان "آرمگدون" (Armageddon) آغاز و به نابودی دنیا و تشکیل حکومتی جدید ادامه خواهد یافت . باید توجه داشت که این پروژه ، عملا از سال 2006 آغاز گشته و به تدریج به موعد خود نزدیک می شود . در این طرح که از سوی جهان خواران غربی تهیه و تنظیم شده ، با توجه به پیچیده تر شدن جنگ نرم ، رسانه ها ، اعم از سایت ها ، شبکه های ماهواره ای ، روزنامه ها و ... نقش به سزایی را ایفا نموده و مناسب ترین دستاویز در این حیطه ی کاری محسوب می شوند از جمله : فیلم ها (با به تصویر کشیدن واقعه ی 2012) ، رسانه های خبری (به جهت آماده سازی افکار عمومی) ، انیمیشن (سوق دادن افکار کودکانه به سوی رویدادی عظیم) و شبکه های اجتماعی (تبادل نظر و تحکیم بنیاد این طرح).

میلاد شمس الشموس ، خسرو اقلیم طوس ، شاه انیس النفوس، امام رضا (ع) بر تمام عاشقان وشيفتگان آن امام همام تبريک و تهنيت باد

احیای امر ما

قال الامام علىّ بن موسى الرّضا علیه السلام:

رَحِمَ اللهُ عَبْداً أحْیى أمْرَنا، قیلَ: كَیْفَ یُحْیى أمْرَكُمْ؟ وَ قالَ (ع) :
یَتَعَلَّمُ عُلُومَنا وَیُعَلِّمُها النّاسَ.
( بحارالأنوار: ج 2، ص 30، ح 13 )

رحمت خدا بر كسى باد كه أمر ما را زنده نماید، سؤال شد: چگونه؟
حضرت پاسخ داد: علوم ما را فرا گیرد و به دیگران بیاموزد.

خرج براى اهل منزل

قال الامام علىّ بن موسى الرّضا علیه السلام:

صاحِبُ النِّعْمَةِ یَجِبُ عَلَیْهِ التَّوْسِعَةُ عَلى عَیالِهِ.
( وسائل الشّیعة: ج 21، ص 540، ح 27807)

هر كه به هر مقدارى كه در توانش مى باشد،

باید براى اهل منزل خود انفاق و خرج كند.

استعمال عطر

قال الامام علىّ بن موسى الرّضا علیه السلام:

لا تَتْرُكُوا الطّیبَ فى كُلِّ یَوْم،
فَإنْ لَمْ تَقْدِرُوا فَیَوْمٌ وَ یَوْمٌ، فَإنْ لَمْ تَقْدِرُوا فَفى كُلِّ جُمْعَة.
(مستدرك الوسائل: ج 6، ص 49، ح 6 )

سعى نمائید هر روز، از عطر استفاده نمائید

و اگر نتوانستید یك روز در میان،
و اگر نتوانستید پس هر جمعه خود را معطّر
و خوشبو گردانید (با رعایت شرائط زمان و مكان)

سكوت

قال الامام علىّ بن موسى الرّضا علیه السلام:

إنَّ الصَّمْتَ بابٌ مِنْ أبْوابِ الْحِكْمَةِ،
یَكْسِبُ الْمَحَبَّةَ، إنَّهُ دَلیلٌ عَلى كُلِّ خَیْر.
(مستدرك الوسائل: ج 9، ص 16، ح 10073 )

همانا سكوت و خاموشى راهى از راه هاى حكمت است،

سكوت موجب محبّت و علاقه مى گردد،
سكوت راهنمائى براى كسب خیرات مى باشد

محدوده خشم

قال الامام علىّ بن موسى الرّضا علیه السلام:

انَّما تَغْضَبُ للهِِ عَزَّ وَ جَلَّ، فَلا تَغْضَبْ
لَهُ بِأكْثَرَ مِمّا غَضِبَ عَلى نَفْسِهِ.
(عیون أخبارالرّضا علیه السلام : ج 1، ص 292، ح 44 )

چنانچه در موردى خواستى غضب كنى

و براى خدا برخورد نمائى، پس متوجّه باش
كه غضب و خشم خود را در جهت و
محدوده رضایت و خوشنودى خداوند، اِعمال كن

رفع مشکل دیگران

قال الامام علىّ بن موسى الرّضا علیه السلام:

مَـن فـرّج عن مـومـن فـرّج الله عَن قَلبه یـَوم القیمة.
(اصول کافى، ج 3، ص 268)

هر کس اندوه و مشکلى را از مومنى

بر طرف نماید خداوند در روز قیامت
انـدوه را از قلبش بر طرف سازد.

نظافت

قال الامام علىّ بن موسى الرّضا علیه السلام:

مِن أخْلاقِ الأنْبِیاءِ التَّنْظیفُ.
(تحف العقول، ص 466 )

نظافت و پاکیزگی، از اخلاق پیامبران است .

گمان نیکو به خداوند

قال الامام علىّ بن موسى الرّضا علیه السلام:

اَحسِنِ الظَّنَّ بِالله فاِنَّ اللهَ عَزَّ وَ جَل یَقولُ :
اَنَا عِندَ ظَنِّ عَبدی بِی فَلا یَظُنَّ بی الّا خَیراً
(جهاد النفس، ح 147 )

گمــان نیــکو به خــداوند داشته باش زیرا

خداوند عــز و جل می فرماید:
من در نزد گمان بنده ام حاضرم پس بنده ام
جز گمان خیر به من نداشته باشد.

منبع : بخش عترت و سیره تبیان

ابوالفضل صالح صدر

گوردون داف تاکید کرد، امریکا با پول ناشی از تولید هروئین در افغانستان که 92 درصد هروئین جهان در آن تولید می‌شود، برای ایجاد بی‎ثباتی در پاکستان استفاده می‌کند.

وی افزود: "دلایل اصلی عملیات در افغانستان برای امریکا این بود که دولتی را در کابل ایجاد کند تا 10 سال جنگ داخلی در این کشور را تضمین کند. و این جنگ داخلی به پاکستان نیز گسترش پیدا کند."

داف در پایان گفت: "امریکا بواسطه اقتصاد خود ضعیف شده است. ارتش این کشور به دلیل 10 سال جنگ مداوم نابود شده است. تجهیزات این کشور دیگر نمی‌توانند حفظ شوند. نیم میلیون کهنه سرباز امریکایی بیمار هستند."

گفتنی است کشور امریکا در سال 2001 میلادی به همراه هم پیمانان خود با ادعای ریشه کن کردن شبه نظامی‎گری در منطقه به کشور افغانستان حمله کرد.این در حالی است که بعد از گذشت 10 سال از جنگ افغانستان که تبدیل به طولانی‎ترین جنگ تاریخ امریکا شده است، بی‎امنیتی و تلفات غیرنظامیان به شدت افزایش یافته و شبه‎نظامی‎گری به کشور پاکستان نیز گسترش پیدا کرده است.